Η βία δεν έλειψε ποτέ
από την ανθρώπινη κατάσταση. Ήταν και είναι πάντοτε παρούσα, είτε σε ατομικό
είτε σε συλλογικό επίπεδο. Έτσι, εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελεί η αρχαία
Ελλάδα. Εκείνο όμως που αποτελεί σχεδόν ξάφνιασμα είναι η καταδίκη της βίας
αυτής από τους ποιητές, τους φιλοσόφους και τους ρήτορες.
“
’Εν ἀρχαιότητι τοὺς παῖδας μετ’ ἐπιμελείας διδάσκουσι καὶ νουθετοῦσι.
Ὁ παῖς ἐδιδάσκετο ὅτι τὸ μὲν δίκαιον,τὸ δὲ ἄδικον,τόδε καλὸν καὶ τόδε
αἰσχρὸν ἐστι. Εἶτα δέ, οἱ παῖδες εἰς ἡλικίαν ἔλθωσι, ἐδιδάσκοντο βίαν μηδὲν πράττειν. Βία οὐκ
ἐστιν ὠφέλιμος τοῖς παισίν. Ἔτι οἱ παῖδες παρὰ τοῖς γονεῦσι παραινοῦνται καὶ μανθάνουσι
ἀλλήλοις ἔριν μισεῖν, βίαν ἀπέχεσθαι, ἀλλὰ ὕβριν ἀμύνεσθαι. ”
(Στοχασμοί ενός μαθητή του Β3 πάνω στο
θέμα της βίας)
